WMS w magazynie z towarem pod dozorem celnym: opis wdrożenia

Firma magazynowa składuje towar swoich klientów, a część tego towaru przyjeżdża spoza Unii. Do czasu obsługi celnej taki towar podlega dozorowi, więc magazyn musi w każdej chwili wiedzieć, który towar jest pod dozorem i kto może go wydać.

Opisane elementy mieszczą się w standardowej platformie Studio WMS.net, a wymagały konfiguracji formularzy. Cztery z nich pokazujemy poniżej razem z granicą, w której program się kończy.

Nie podajemy nazw klientów, dat ani rodzaju towaru. Wymagania prawne dla składu celnego omawia strona o składzie celnym i akcyzowym, a my opisujemy tylko to, co wdrożenie robi w systemie.

Co magazyn składuje i dlaczego jest inny

Towar w tym magazynie bywa krajowy, unijny albo spoza Unii. Dla magazynu liczy się jedna różnica: dokument przyjęcia lub wydania towaru pod dozorem celnym nie zostanie zatwierdzony, dopóki agent celny nie wpisze numerów z obsługi celnej.

Wdrożenie rozwiązało to czterema elementami. Tabela zestawia wymagania z tym, jak pokrywa je platforma.

Projekt rozpoczęła specyfikacja przedwdrożeniowa, a po niej spotkanie z listą spraw do konsultacji. Etapy takich projektów opisuje strona o wdrożeniu systemu WMS.

Cztery role i jedna baza

Każda rola ma własne menu i własny zakres, ale wszystkie pracują na tych samych dokumentach: zleceniach, przyjęciach, wydaniach i przesunięciach.

Klient zapisuje zlecenie przyjęcia zawsze do bufora i może je poprawiać, dopóki magazyn go nie zatwierdzi. Po zatwierdzeniu formularz odpowiada komunikatem „Zlecenie zatwierdzone, blokada edycji!”. W zleceniu wydania klient nie zatwierdza dokumentu, tylko zostawia go w „koszyku”.

Ogólny model uprawnień opisuje strona o rolach i użytkownikach systemu WMS, a podgląd danych po stronie właściciela towaru strona o dostępie klientów do danych.

Przyjęcie i wydanie pod dozorem celnym

O ścieżce dokumentu decyduje rodzaj dostawy albo wydania wybrany w zleceniu. Typ PM oznacza towar pod dozorem celnym i uruchamia ścieżkę agenta celnego, a numer dokumentu dostaje końcówkę PM. Typ KM oznacza towar krajowy albo dopuszczony do obrotu. Taki dokument idzie zwykłą drogą i ma końcówkę KM.

Przyjęcie typu PM ma pięć etapów. Klient lub kierownik dopisuje awizację, a pracownik przyjmuje towar na terminalu. Gdy dostawa jest niezgodna, kierownik zatwierdza protokół rozbieżności. Potem agent wpisuje numer DSK i dopiero wtedy towar jest na stanie. Bez awizacji przyjęcie się nie odbywa, bo kierownik dopisuje zlecenie, aby zrealizować dostawę.

Gdy ilość jest większa niż na zleceniu, terminal ostrzega dźwiękiem, a przeglądarka ostrzega także przy ilości mniejszej. Pozycja zapisuje się mimo ostrzeżenia, ale dostawa dostaje znacznik niezgodności. Okno agenta nie otworzy się wtedy, dopóki nie załączono protokołu rozbieżności i nie zaznaczono tej informacji.

Bez numeru DSK dokumentu typu PM nie da się zapisać, a formularz odpowiada „Brak nadanego numeru DSK!”. Zasady nadawania numeru dokumentu opisuje artykuł o numeracji dokumentów KM i PM.

Program nie rozlicza cła. Prowadzi stan ilościowy oraz strefy, a numery z obsługi celnej wpisuje agent po jej zakończeniu.

• Przyjęcie: jedno wymagane pole Numer DSK, od 2 do 20 znaków.
• Wydanie: dwa wymagane pola, numer kolejnego dokumentu celnego i numer odprawy celnej, po 2 do 20 znaków.
• Zatwierdzenie: przycisk Zatwierdź dokument, a przy wydaniu także Załączniki.
• Brak numeru: komunikat „Uzupełnij numer DSK !”.

Wydanie typu PM ma więc dwa numery zamiast jednego. Do czasu zatwierdzenia magazyn nie edytuje takiego wydania i widzi komunikat „Dokument nie został zatwierdzony przez Agenta Celnego!”. Terminal kończy wydanie typu PM komunikatem „Przekazano do Agencji Celnej” i nie nadaje numeru.

Pole po polu opisuje to artykuł o agencie celnym w WMS, a przyjęcie z buforem, niezgodnością i protokołem rozbieżności artykuł o przyjęciu towaru pod dozorem celnym. Tabela zbiera dokumenty całego obiegu w sześciu grupach.

Układ typów dokumentów opisuje strona o dokumentach magazynowych.

Cztery strefy i przesunięcia

Lokalizacje dzielą się na cztery strefy: celną, składowania, kompletacji i uszkodzone. Według specyfikacji lokalizacje strefy celnej nie biorą udziału w ruchu magazynowym. Po obsłudze celnej towar trzeba przelokować na składowanie, a dokument przesunięcia generuje się na żądanie kierownika i wykonuje na terminalu.

O transakcji przesunięcia decyduje strefa źródłowa. ZLA przenosi część towaru z palety, ZLP całą paletę, ZLC towar ze strefy celnej, a ZLB towar ze strefy uszkodzonej. Terminal pilnuje tego komunikatami, na przykład „Strefa celna, Blokada przeniesienia !”.

Pełną macierz i listę komunikatów opisuje artykuł o czterech strefach i transakcjach przesunięcia, a zasady adresacji lokalizacji strona o miejscach składowania. Pytanie, czy towar celny i wspólnotowy trzymać w jednym magazynie ze strefami, czy w dwóch, rozważa artykuł o jednym magazynie ze strefami.

Dwa wydania: bezpośrednie i kompletacja

Małe zamówienia wydaje się bezpośrednio: pracownik zbiera towar z lokalizacji odkładczych i dostarcza go na pojazd. Duże zamówienia przechodzą przez kompletację. Towar trafia na strefę wydań. Każde skompletowane zamówienie leży tam na osobnej lokalizacji i czeka na pojazd, nawet kilka dni.

Kompletacja na terminalu działa na całych nośnikach: ilość na pozycji musi być równa ilości pozostałej do skompletowania. Lokalizacja kompletacji jest pusta albo zawiera wyłącznie towar tego samego zlecenia. Wydanie po kompletacji zatrzymuje się, gdy kompletacja nie jest zakończona albo na lokalizacji leżą pozycje spoza zlecenia.

Paleta ze strefy celnej nie wyjdzie zwykłym wydaniem WZ, bo terminal odpowiada „Paleta znajduje się w strefie celnej!”. Obie drogi opisuje artykuł o wydaniu bezpośrednim i kompletacji.

Co zostało poza programem

Program nie jest certyfikowanym modułem celnym i nie rozlicza cła. Numery z odprawy wpisuje agent po obsłudze celnej, a rozliczenie zostaje poza magazynem. Tę granicę zachowuje także strona o składzie celnym i akcyzowym.

Ustalenia ze spotkania wyznaczyły dalsze granice. Skanowanie dokumentów nie jest funkcją programu, bo program przechowuje plik załączony do dokumentu. Rozliczenia według m2 lub m3 podlegają dodatkowej wycenie, a kartony rozlicza się jako nośnik.

Wymagania do kartoteki, takie jak kod celny i objętość opakowania, oraz powiadomienia mailowe do klienta znalazły się na liście wymagań, więc nie opisujemy ich jako funkcji. Zdjęcia z terminala i statystyki do dokumentu kosztowego pozostały sprawami do dalszych rozmów. Takie prośby i nasze odpowiedzi zebraliśmy w artykule o tym, czego WMS nie zrobi.

Gdzie czytać dalej

Wdrożenie rozbijamy na osobne teksty. Tabela zawiera 14 stron: pięć o procesach na terminalu i w oknie agenta, dwie o numeracji i wydruku, dwie o decyzjach projektowych oraz pięć o drugiej roli, w której klient przysyła plik z listą kartonów.