Dokumenty PZC i WZC: przyjęcie i wydanie ze składu celnego w Studio WMS.net

Oba dokumenty otwiera się w Studio WMS.net z menu NOWY, obok zwykłych dokumentów przyjęcia i wydania. PZC wprowadza towar do składu pod wskazanym dokumentem celnym, a WZC wyprowadza go ze składu. Każda przyjęta pozycja staje się partią ze statusem celnym, dlatego ewidencja dozoru zaczyna się już przy przyjęciu.

Moduł Dozór celny jest częścią platformy ST 26 i jest dostępny w środowisku demonstracyjnym; wdrożenie następuje po uzgodnieniu zakresu. Opis przyjęcia opiera się na formularzu i na kontroli przed zatwierdzeniem. Opis zatwierdzenia i kontroli wydania przedstawia zamierzone działanie modułu.

Numer typu PM albo KM z innego wdrożenia, który opisuje strona o numeracji dokumentów KM i PM, nie jest tym samym co numer PZC z licznika miesięcznego w module Dozór celny. Podobnie przyjęcie typu PM z numerem wpisywanym przez agenta, opisane na stronie o przyjęciu towaru pod dozorem celnym, jest innym wariantem niż dokument PZC.

PZC zamiast PZ i PZB wystawia się dla towaru pod dokumentem celnym

PZC wystawiasz wtedy, gdy towar przyjeżdża pod dokumentem celnym jednego z trzech typów (T1, DSK albo zgłoszenie z numerem MRN) i ma leżeć w składzie celnym albo w magazynie czasowego składowania (MCS). Zwykłe przyjęcia PZ i PZB opisuje strona o dokumentach magazynowych. Partie z nich nie mają statusu celnego, więc ich wydanie nie podlega ewidencji dozoru.

Dokument celny musi istnieć w rejestrze, zanim zaczniesz przyjęcie. Zakłada się go w rejestrze dokumentów celnych albo powstaje z komunikatu agencji; typy dokumentów porównuje strona o typach T1, DSK i MRN. Tabela zestawia różnice między PZB a PZC.

Nagłówek PZC wiąże klienta z dokumentem celnym i kontenerem

Karta Dokument celny i kontener ma cztery pola wymagane: Klient (właściciel towaru), Dokument celny (typ i numer), Kontener (ISO 6346) i Data przyjęcia. Wybór klienta zawęża listę dokumentów celnych do jego dokumentów. Data przyjęcia może sięgać 365 dni wstecz i nie może być przyszła, a od niej liczy się termin dozoru.

Po wyborze dokumentu wiersz kontekstu pokazuje agencję celną i kod procedury z opisem. Obok stoi termin dozoru: data przyjęcia powiększona o limit dni magazynu, domyślnie 90, więc zmiana daty przelicza go od razu. Kod procedury 71 oznacza w słowniku programu składowanie w składzie celnym.

Pole kontenera program sprawdza po opuszczeniu: pokazuje komunikat „Numer zgodny z ISO 6346” albo błąd. Ostrzega też komunikatem „Kontener występuje w innym otwartym PZC”, gdy ten sam numer stoi w innym niezatwierdzonym przyjęciu. Liczenie cyfry kontrolnej wyjaśnia strona o numerze kontenera ISO 6346.

Numer partii jest obowiązkowy, bo partia niesie status celny

Karta Pozycje przyjęcia pojawia się po wskazaniu dokumentu celnego. Pozycję wybiera się z pozycji zgłoszenia, a nie z całej kartoteki klienta, więc opis towaru i ilość zgłoszona pochodzą z dokumentu celnego. Lista pokazuje pięć danych: numer pozycji, indeks, opis, ilość zgłoszoną i ilość pozostałą.

Numer partii wpisuje się zawsze. Dopuszczone są znaki alfanumeryczne oraz cztery znaki specjalne: kreska, podkreślnik, ukośnik i kropka. Wartość zastępcza typu BRAK nie wystarcza, bo status celny i termin dozoru przypina się do partii. Jedną pozycję zgłoszenia można przyjąć w kilku dostawach i na kilku paletach.

Ta sama partia nie może zostać przyjęta dwa razy pod ewidencję celną.

Zgłoszone a przyjęte porównuje ilości z tolerancją

Karta Zgłoszone a przyjęte zestawia każdą pozycję zgłoszenia z tym, co przyjęto. Kolumna Przyjęte obejmuje wcześniejsze PZC do tego samego dokumentu celnego i bieżący dokument, więc przy dostawie w kilku częściach różnica pokazuje, czego jeszcze brakuje. Kolumna Kontrola daje jedną z pięciu ocen.

Tolerancja ilości to parametr z ustawień modułu: domyślnie 2 procent, w zakresie od 0 do 50. Przykład z wymyślonymi liczbami: przy zgłoszeniu 100 sztuk przyjęcie 101 sztuk dostaje ocenę W tolerancji, a przyjęcie 105 sztuk ocenę Poza tolerancją.

Te same różnice zbiera raport CEL-06 na ekranie Raporty celne: pokazuje pozycje z różnicą ponad ustawioną tolerancję, od największej różnicy procentowej, ale tylko te, które mają już przyjęte partie.

Kontrola przed zatwierdzeniem rozróżnia błędy i ostrzeżenia

Karta Kontrola przed zatwierdzeniem pokazuje wynik osobno dla każdej reguły: OK, Blokuje (kolor czerwony) albo ostrzeżenie oznaczone wykrzyknikiem. Tabela wymienia osiem reguł.

Błędy w kolorze czerwonym blokują przycisk Zatwierdź. Ostrzeżenia go nie blokują: okno potwierdzenia pokazuje wtedy listę uwag, a przycisk potwierdzenia nazywa się „Zatwierdź mimo rozbieżności”. Zatwierdzenie zatrzymują więc tylko trzy sytuacje: brak dokumentu celnego, brak albo błędny numer kontenera i brak pozycji.

Przy różnicy powyżej tolerancji program wyświetla uwagę, że zatwierdzenie wymaga potwierdzenia koordynatora. Rola koordynatora nie jest sprawdzana: potwierdza użytkownik, który ma dostęp do dokumentu. Indeks spoza zgłoszenia też jest tylko ostrzeżeniem, a nie błędem.

Zatwierdzenie PZC ma nadać numer i status Pod dozorem

Moduł zaprojektowano tak, że przycisk Zatwierdź otwiera okno potwierdzenia z terminem dozoru i listą uwag z kontroli. Po potwierdzeniu dokument ma dostać numer w formacie RRRR-MM-NNNNN-PZC z licznika miesięcznego, a rok i miesiąc mają pochodzić z daty przyjęcia.

Partie mają dostać status Pod dozorem z terminem dozoru. Gdy dokument celny był już zgłoszony albo zwolniony przed przyjęciem, partia ma dostać status zgodny z dokumentem. W historii ma pojawić się wpis ze źródłem PZC, a kontener ma trafić do kartoteki.

Partie mają zapisać się razem z dokumentem, a razem z nimi historia statusu i kontener. Numer dokumentu ma być nadany tuż przed zapisem. To opis zamierzonego działania. Wpis w historii przy PZC pokazuje stan po zatwierdzeniu jako Pod dozorem także wtedy, gdy partia dostała status Zgłoszony albo Zwolniony, więc historii przyjęcia nie należy czytać jako zawsze zgodnej ze statusem partii.

Przycisk Bufor zapisuje tylko dokument i jego powiązanie z dokumentem celnym i kontenerem; partie z bufora nie mają jeszcze statusu celnego.

WZC pokazuje status celny przy każdej partii

Formularz WZC przypomina wydanie WZB, ale partię wybiera się z listy Partia pod dozorem (stan), czyli z partii celnych klienta, które leżą na stanie magazynu użytkownika. Lista pokazuje pięć danych: numer partii, indeks, lokalizację, ilość i status celny.

Karta Wydanie ze składu celnego ma sześć pól: Klient (właściciel towaru), Odbiorca, Numer awizo (do 20 znaków), Data wydania (do 365 dni wstecz), Rodzaj wydania (Całopojazdowe albo Częściowe do poziomu kartonu, domyślnie Częściowe) i Uwagi. Klient i data są wymagane.

Po wyborze partii program podpowiada trzy rzeczy: plakietkę statusu, dokument celny i ilość dostępną, a przy partii bez zwolnienia także powód blokady. Tabela pozycji ma osiem kolumn, a ostatnia pokazuje status celny; pod tabelą stopka informuje, ile partii nie ma zwolnienia celnego.

Przycisk Bufor zapisuje dokument bez numeru i bez kontroli statusów, więc dokument z partią bez zwolnienia można odłożyć w buforze. Status celny ma znaczenie dopiero przy zatwierdzeniu, a dokument ma wtedy dostać numer RRRR-MM-NNNNN-WZC.

Granica kontroli wydania obejmuje tylko dokument WZC

Moduł zaprojektowano tak, że kontrola przy zatwierdzaniu dokumentu WZC ma odrzucić partię bez zwolnienia celnego. Blokada obejmuje wyłącznie dokument WZC: dokumenty WZB i RW z partii celnej nie są blokowane, a bufor nie sprawdza statusów.

Kontrola ma dotyczyć partii z jednym z trzech statusów: Pod dozorem, Zgłoszony albo Zablokowany. Partia Zwolniona albo Unijna nie jest odrzucana. Po upływie terminu dozoru partie Pod dozorem lub Zgłoszone dostają status Zablokowany, więc termin nie jest osobnym warunkiem kontroli.

Jeśli towar z partii celnej wydaje się dokumentem WZB albo RW, kontrola wydania go nie obejmuje. Rozchód z partii pod dozorem powinien więc przechodzić przez WZC, a o tym decyduje dyscyplina pracy, nie sam program. Statusy partii opisuje strona o pięciu statusach celnych.

Starsza strona o WMS dla operatora 3PL opisuje kontrolę wydania ogólniej, a ta strona opisuje zakres zamierzony: tylko dokument WZC. Podział zadań pokazuje strona o ewidencji składu celnego.

Scenariusz dnia z jednym przyjęciem i jednym wydaniem

Przykład jest wymyślony: nazwy, numery i liczby sztuk w kolejnych krokach nie istnieją.

1. Operator otwiera z menu NOWY dokument PZC. Wybiera Klienta Testowego i dokument celny z numerem 26PLEXAMPLE000001A, a w polu kontenera wpisuje CSQU3054383. Wiersz kontekstu pokazuje trzy dane: Agencję Przykładową, kod procedury 71 i termin dozoru.
2. Operator wybiera pozycję zgłoszenia na 100 sztuk. Wpisuje numer partii i przyjmuje 101 sztuk. Kolumna Kontrola daje ocenę W tolerancji, a karta kontroli nie ma błędów.
3. Operator zatwierdza PZC. Partia ma dostać status zgodny z dokumentem celnym, a dokument ma dostać numer z licznika miesięcznego.
4. Po zwolnieniu towaru operator wystawia WZC i wybiera partię z listy Partia pod dozorem (stan). Partia Zwolniona nie podlega odrzuceniu, więc kontrola przy zatwierdzaniu nie ma jej zatrzymać.

Czego moduł nie robi na tym etapie

Granice dokumentów PZC i WZC wyznaczają, co firma nadal robi poza modułem.

• Terminal Android: dokumentów PZC i WZC nie ma na terminalu Android, wystawia się je w przeglądarce.
• Uprawnienia: moduł nie ma osobnych uprawnień dla czynności takich jak zdjęcie blokady, a dostęp wynika z menu roli.
• Blokada wydania: obejmuje tylko dokument WZC, dokumenty WZB i RW nie są blokowane, a bufor nie sprawdza statusów.
• Zgłoszenia i rozliczanie: moduł nie składa zgłoszeń celnych i nie rozlicza usług celnych.