Zestaw zamówiony ogólnie, skompletowany konkretnie: potwierdzenie zamienia typ w egzemplarz

Biuro zakłada zlecenie wydania, w którym jednostka główna i jej elementy składowe dzielą jedną grupę pozycji. Magazynier otwiera dokument na ekranie terminala i skanuje kody.

W opisywanym wdrożeniu zlecenie wydania może zamawiać element zestawu tylko typem, a skan na terminalu zamienia taką pozycję w konkretny egzemplarz dopiero przy potwierdzeniu z lokalizacją. Potwierdzona pozycja zapisuje parę ruchów magazynowych, a zlecenie zamyka się po potwierdzeniu, gdy liczba niezrealizowanych wierszy zlecenia spadnie poniżej dwóch, przy czym wiersz nagłówkowy też się liczy. Odróżnia ten mechanizm moment zapisu: skan jest samą kontrolą, a zapis powstaje przy potwierdzeniu, co opisujemy w sekcji o skanie i potwierdzeniu z lokalizacją.

Zamówienie ogólne wskazuje typ elementu, a nie egzemplarz, dlatego skan na terminalu niczego jeszcze nie zapisuje. Dopiero przycisk Potwierdź z lokalizacją odkładczą wpisuje zeskanowany egzemplarz w pozycję ogólną i zapisuje parę ruchów. Jednostka główna jest zawsze zamawiana konkretnym egzemplarzem, a typ dopuszcza się tylko dla elementów składowych.

Zlecenie wydania trzyma jednostkę główną i jej elementy w jednej grupie

Zlecenie wydania składa się z wiersza nagłówkowego i wierszy pozycji. Jednostka główna i jej elementy składowe dzielą jeden identyfikator grupy pozycji. O tym, czy element trafia do zestawu, decyduje sposób dopisania go do zlecenia.

• Element dopisany do jednostki. Dostaje znacznik zestawu i oznaczenie, że należy do jednostki.
• Element dopisany osobno. Trafia do grupy pozycji pozostałych, którą terminal pokazuje jako pozycje nieprzypisane do jednostki.

Wiersz nagłówkowy pełni w zleceniu jeszcze jedną rolę, bo liczy się do niezrealizowanych wierszy. Od tej liczby zależy zamknięcie zlecenia, które opisujemy w sekcji o zakończeniu kompletacji.

Element zestawu można zamówić typem albo konkretnym egzemplarzem

Przy elemencie składowym zamawiający wybiera wariant „ogólny” albo „konkretny”. Wariant konkretny otwiera listę egzemplarzy ograniczoną do oddziału zlecenia. Wariant ogólny zapisuje pozycję bez identyfikatora egzemplarza, z samym oznaczeniem „ogólny” w treści pozycji.

Dla jednego rodzaju elementu formularz wymaga przy tym producenta i typu, a ekran pokazuje komunikaty „Proszę wybrać producenta!” oraz „Proszę zapisać typ!”. Kompletacja porównuje potem typ skanowanego egzemplarza z typem zapisanym w pozycji. Ta kontrola dotyczy jednego rodzaju elementu i działa przy potwierdzeniu, a nie przy skanie.

Zamówienie mówi, jakiego elementu zestaw potrzebuje. Potwierdzenie mówi, który egzemplarz go zastąpi.

Jednostka główna jest zawsze konkretna: wybiera się ją z listy jednostek oddziału zlecenia. Według dokumentacji wdrożenia typ i seria mogłyby zastąpić numer seryjny także dla jednostki głównej, ale opisywane wdrożenie wymaga dla niej wskazania konkretnego egzemplarza i dopuszcza typ tylko dla elementów składowych.

Skan sprawdza egzemplarz, a zapis powstaje przy potwierdzeniu z lokalizacją

Według konfiguracji opisywanego wdrożenia wybór dokumentu na terminalu sprawdza wpis blokady, a kontrola stoi w ekranie: gdy wpis należy do innego użytkownika, ekran pokazuje komunikat o dokumencie w trakcie realizacji i nie otwiera dokumentu. Dalej skan jest kontrolą, nie zapisem. Funkcja sprawdzająca tylko czyta i zwraca jeden z trzech wyników: wynik zgodny, wynik odmowny albo wynik niepowodzenia samego sprawdzenia.

Dla pozycji konkretnej funkcja wymaga tego samego egzemplarza, który wskazano w zleceniu. Dla pozycji ogólnej wymaga egzemplarza z tej samej grupy rodzajowej kartoteki, który nie jest już w innym otwartym zleceniu. W obu przypadkach egzemplarz musi być aktywny i mieć stan różny od zera w którejś lokalizacji. Kontrola nie rozstrzyga o znaku stanu, bo widok stanów pomija tylko sumy równe zero. Kod może być kodem kreskowym egzemplarza albo EAN, a przy wyniku odmownym ekran pokazuje komunikat „Nie można użyć tego asortymentu: [wpisany kod]”.

Zapis powstaje dopiero po przycisku Potwierdź na ekranie podsumowania. W opisywanym wdrożeniu ekran wymaga wtedy lokalizacji odkładczej, a komunikat brzmi „Wprowadź lokalizację odkładczą”. Po jej podaniu wysyła każdy zeskanowany element osobnym wywołaniem, najpierw jednostkę główną, potem elementy, a przycisk pokazuje napis „Trwa wysyłanie...”.

Poniższa tabela zestawia, co sprawdza skan i co zapisuje potwierdzenie, w podziale na rodzaje pozycji.

Potwierdzenie zamienia pozycję ogólną w konkretny egzemplarz

Według konfiguracji opisywanego wdrożenia procedura potwierdzenia kontroluje kolejno kilka rzeczy. Gdy któraś kontrola odmawia, procedura kończy się bez zapisu, a ekran pokazuje treść w oknie „Komunikat”.

• Lokalizacja i pozycja. Lokalizacja odkładcza ma leżeć w oddziale użytkownika („Niepoprawna lokalizacja kompletacji.”), a pozycja nie może być zrealizowana („Pozycja zlecenia jest zrealizowana.”).
• Egzemplarz. Ma być aktywny w oddziale użytkownika („Wybrany asortyment nie znajduje się w Twoim magazynie.”) i nie może być już dodany do kompletacji tego zlecenia („Wybrany asortyment już jest dodany do kompletacji.”).
• Kod i typ. Kod ma odpowiadać pozycji („Przekazany kod kreskowy nie odpowiada pozycji ze zlecenia.”), a dla pozycji ogólnej jej typowi („Przekazany kod kreskowy nie odpowiada typowi pozycji ze zlecenia.”); dla jednego rodzaju elementu dochodzi zgodność typu, z osobnym komunikatem o niezgodności typu elementu z pozycją.
• Miejsce pobrania. Ostatnia kontrola dotyczy miejsca pobrania ze stanu („Lokalizacja pobrania asortymentu jest niepoprawna.”).

Dopiero po tych kontrolach potwierdzenie pozycji ogólnej zapisuje w wierszu zlecenia identyfikator zeskanowanego egzemplarza, i to tylko wtedy, gdy pole identyfikatora w pozycji miało wartość zero. Następnie oznacza pozycję jako zrealizowaną i ustawia status zlecenia na status kompletacji w toku. Od tej chwili pozycja, która w zleceniu była typem, ma w wierszu konkretny egzemplarz.

Przykład (dane wymyślone): Biuro zakłada Zlecenie 26-1001 dla Klienta Testowego: Jednostkę A wybiera z listy jednostek oddziału, a do niej dopisuje dwa elementy, jeden konkretny (Element A) i jeden ogólny, wskazany tylko grupą B. Dalszy ciąg przykładu pokazuje lista numerowana.

1. Magazynier otwiera dokument na terminalu i skanuje kod Jednostki A oraz Elementu A.
2. Dla pozycji ogólnej skanuje Egzemplarz B, który leży na stanie i nie jest w żadnym innym zleceniu.
3. Skan przechodzi kontrolę, ale niczego jeszcze nie zapisuje.
4. Na ekranie podsumowania magazynier wpisuje Lokalizację A i klika przycisk Potwierdź.
5. Terminal wysyła najpierw jednostkę główną, potem elementy.
6. System zapisuje dla każdego potwierdzonego egzemplarza parę ruchów i wpisuje Egzemplarz B w pozycji ogólnej.
7. Gdy nie zostaje żadna niezrealizowana pozycja, system ustawia status zakończonej kompletacji, a wspólny identyfikator zestawu powstanie dopiero przy wydaniu.

Potwierdzona pozycja zapisuje parę ruchów, a zakończenie zlecenia wynika z liczby wierszy

Według konfiguracji opisywanego wdrożenia potwierdzona pozycja zapisuje parę ruchów magazynowych o wspólnym identyfikatorze pary: rozchód -1 z jednej z lokalizacji, w których stan jest różny od zera, i przychód +1 w lokalizacji odkładczej. Operator nie wskazuje lokalizacji rozchodu, a wybór odbywa się bez ustalonego porządku. Ruchy mają rejestr kompletacji i oznaczenie ZL oraz trzy identyfikatory: zlecenia, grupy pozycji i dokumentu kompletacji.

Zlecenie zamyka się na dwa sposoby, a oba prowadzą do tego samego zakończenia.

• Po zapisie pozycji. Procedura liczy niezrealizowane wiersze zlecenia i gdy zostaje ich mniej niż dwa, wywołuje zakończenie, które zmienia status kompletacji w toku na zakończony; wiersz nagłówkowy też się liczy.
• Osobną akcją. Zlecenie, które po zapisie nie zamknęło się samo, zamyka akcja zamykająca kompletację; jej lista obejmuje zlecenia w stanie kompletacji w toku, a zapis wywołuje to samo zakończenie.

Przy zamknięciu ekran pokazuje komunikat „Kompletacja i zamknięcie zlecenia zakończone poprawnie”. Gdy zlecenie zostaje otwarte, procedura potwierdzenia nie zwraca żadnego wiersza, a ekran pokazuje „Kompletacja zapisana w części (zlecenie nadal otwarte)”. Ten sam komunikat pojawia się więc także wtedy, gdy zapisano wszystkie wybrane elementy, a pozycje zlecenia jeszcze zostały.

Liczenie niezrealizowanych wierszy nie pomija wierszy oznaczonych jako usunięte, bo usunięcie pozycji ustawia tylko znacznik usunięcia. Po usunięciu pozycji zlecenie może więc zostać otwarte i wtedy zamyka je osobna akcja. Pozycje po anulowanej kompletacji opisuje strona o pozycjach po anulowanej kompletacji.

W biurze obowiązują dwie kontrole ekranu zlecenia: zlecenie po zakończeniu kompletacji nie daje się ponownie zatwierdzić, a pozycji z wykonaną kompletacją nie można usunąć („Blokada usunięcia. Dla pozycji została wykonana kompletacja.”). W opisywanym wdrożeniu obie kontrole stoją w ekranie zlecenia.

Wspólny identyfikator zestawu powstaje dopiero przy wydaniu

Według konfiguracji opisywanego wdrożenia wydanie zbiera ruchy kompletacji aktywnych pozycji zlecenia na dokument WZ. Dla jednostki głównej nadaje wtedy nowy identyfikator zestawu, zapisany w ruchu i w kartotece elementów grupy. Zlecenie dostaje status wydania, a znaczniki „egzemplarz jest w otwartym zleceniu” są zerowane.

• Przy dopisaniu do zlecenia. Dopisanie jednostki głównej rozwiązuje jej obecny zestaw, bo identyfikator zestawu jest zerowany w elementach, które go dzieliły, a w kartotece pojawia się znacznik „egzemplarz jest w otwartym zleceniu wydania”; dopisanie samego elementu odłącza od zestawu tylko ten element.
• Przy wydaniu. Dla jednostki głównej powstaje nowy identyfikator zestawu, wspólny dla grupy.

Zestaw jednostki głównej jest więc rozwiązywany przy jej dopisaniu do zlecenia, a nowy identyfikator zestawu powstaje dopiero przy wydaniu. Protokół stanu jako warunek wydania opisujemy na stronie o protokole stanu przy wydaniu, a powstawanie zleceń wydania i przyjęcia ze zlecenia transportowego w opisie zlecenia transportowego zakładającego zlecenia.

Inny mechanizm kompletów, oparty na recepturze, opisuje strona o komplecie z receptury, a zmianę indeksu przy kompletach strona o zmianie indeksu i kompletach.

Pytania do analizy

Przed wdrożeniem podobnego rozwiązania zadajemy cztery pytania. To pytania do czytelnika, a nie fakty o opisywanym wdrożeniu.

1. Które elementy zestawu mogą być zamówione tylko typem, a które muszą mieć wskazany egzemplarz już przy zamówieniu?
2. Kto w Twoim magazynie wybiera egzemplarz dla pozycji ogólnej i czy może to być dowolny egzemplarz z grupy?
3. Co ma się stać z zamówieniem, gdy skompletowano zły egzemplarz albo pozycja została usunięta ze zlecenia po rozpoczęciu kompletacji?
4. Od którego momentu zestaw ma mieć wspólny identyfikator i kto go później odczytuje?