Generator zleceń przepakowania wybiera zestawy, których zapas sięgnął minimum

W opisywanym wdrożeniu zestaw ma w kartotece flagę zestawu i recepturę, czyli składniki z ilością na jeden zestaw. Zlecenia jego przepakowania zakłada procedura generująca, którą uruchamia się z menu rejestru. Magazynier realizuje je potem na kolektorze danych z Androidem, na trzech ekranach: zbierania składników, składania zestawu i rozpakowania.

Tekst kierujemy do działu IT i kierownika projektu. Opisujemy w nim reguły z formularzy i procedur opisywanej wersji, a przykłady są wymyślone. Komplety składane w innym wdrożeniu, według receptury z ERP, opisuje artykuł o zmianie indeksu i kompletach w WMS. Przepakowanie kartonów na nowy nośnik to inny proces i leży na stronie o przepakowaniu kartonów na paletę.

Zestaw ma recepturę, a zlecenia zakłada generator uruchamiany z menu

Artykuł oznaczony w kartotece flagą zestawu ma recepturę: składnik i ilość na jeden zestaw. Zlecenie przepakowania ma jedną pozycję przychodową, czyli liczbę zestawów do złożenia, i po jednej pozycji rozchodowej na każdy składnik.

Zlecenia zakłada procedura generująca, uruchamiana z menu rejestru. W konfiguracji nie ma harmonogramu, więc nic nie powstaje samo: ktoś musi uruchomić generator. Procedura bierze zestawy, których stan nie przekracza minimum zapasu. Zestaw musi mieć aktywną recepturę i nie może mieć zlecenia przepakowania oczekującego na zbieranie. Stan jest sumą wszystkich ruchów artykułu.

Zlecenie zakłada się na niedobór do maksimum zapasu, czyli na różnicę między maksimum a stanem, zaokrągloną w górę. Ilość każdego składnika to ilość z receptury razy niedobór. Przykład (wymyślony): zestaw ma minimum 10, maksimum 40 i stan 8, więc niedobór wynosi 32 zestawy. Receptura wymaga dwóch sztuk składnika A i jednej sztuki składnika B na zestaw, a zlecenie obejmuje wtedy 64 sztuki składnika A i 32 sztuki składnika B.

Progi minimum dla półek zbiórki opisuje strona o uzupełnianiu strefy kompletacji, a zadania uzupełnienia na kolektorze artykuł o uzupełnianiu strefy zbiórki. To osobne mechanizmy z własnymi ekranami. Dokumenty, którymi magazyn rejestruje przepakowanie w ogólnym ujęciu, opisuje strona o dokumentach magazynowych.

Zlecenie maleje, gdy brakuje składników

Zlecenie nie musi objąć całego niedoboru. Dostępność składnika liczy się ze stanu zatwierdzonego z uwzględnieniem zapotrzebowania z otwartych zleceń wydania i przepakowania. Gdy któregoś składnika brakuje, zlecenie jest pomniejszane do liczby zestawów wyliczonej z dostępności najbardziej deficytowego składnika.

Ciąg dalszy przykładu wymyślonego: składnika A jest 50 sztuk, a składnika B 20 sztuk. Z A da się złożyć 25 zestawów, z B 20, więc zlecenie spada z 32 do 20 zestawów. Zbieranie obejmie wtedy 40 sztuk składnika A i 20 sztuk składnika B.

Gdy składników nie wystarcza na żaden zestaw, w historii zostaje wpis o błędzie generowania zlecenia przepakowania. Po uzupełnieniu składników generator można uruchomić ponownie z menu, bo zestaw nie ma wtedy zlecenia oczekującego na zbieranie.

Zbieranie składników kończy się adresem strefy przepakowań

Ekran zbierania przyjmuje numer zlecenia i odmawia komunikatem „Podany numer zlecenia nie istnieje lub został już zrealizowany!”. Dla każdego składnika proponuje źródło, czyli paletę i adres pobrania, a magazynier potwierdza adres skanem. Sposób, w jaki baza proponuje palety do zbiórki w zleceniach wydania, opisuje artykuł o wyborze palety do zbiórki.

Na każdej pozycji magazynier wykonuje trzy czynności w stałej kolejności: skanuje kod EAN („Niepoprawny kod EAN!”), wpisuje ilość i skanuje adres („Podany adres jest niezgodny!”). Ilość nie może przekroczyć mniejszej z dwóch wartości: tego, ile zostało na zleceniu, i tego, ile jest na lokalizacji. Przy przekroczeniu ekran odpowiada „Ilość musi być równa lub mniejsza X!” z dopuszczalną ilością w miejsce X.

Zapis składa się z rozchodu ze źródła i przychodu do strefy przepakowań, zatwierdzonych od razu. Sam układ pracy z adresami i skanem na kolektorze opisuje artykuł o kompletacji po numerze awizo.

Gdy nie zostało nic do zebrania, ekran prosi o adres strefy przepakowań. Dopiero po nim przychody dostają lokalizację, a zlecenie zmienia status na zebrane i ekran pokazuje „Zlecenie zakończone!”. Próba zakończenia bez adresu daje „Zapisz adres docelowy!”.

Składanie zestawu dziedziczy dane składnika o najwcześniejszym terminie ważności

Ekran składania pracuje na jednym zestawie naraz. Po wczytaniu numeru zlecenia pokazuje pozycję zestawu z polem „Pozostało do przyjęcia” i automatycznie anuluje niedokończone pozycje tego operatora z poprzednich sesji, z adnotacją „Usunięto pozycję niedokończoną”. Do składania trafiają tylko zlecenia, których zbieranie zostało zakończone.

Dla każdego składnika pętla ma trzy kroki: kod EAN, numer partii i ilość. Ekran podpowiada partię i pozwala ją zmienić, a gdy na lokalizacji nie ma takiej partii, odpowiada „Brak partii na lokalizacji!”. Maksimum ilości to mniejsza z dwóch wartości: ile składnika potrzeba na jeden zestaw i ile go jest w strefie przepakowań. Przekroczenie daje „Maksymalna ilość asortymentu to: X!”. Zapis jest rozchodem składnika w buforze.

Gdy zebrano wszystkie składniki jednego zestawu, ekran prosi o kod EAN produktu gotowego. Numer palety docelowej, nadany z licznika przy wczytaniu zlecenia, widać na ekranie od początku, więc magazynier nie wpisuje go ręcznie. Przychód zapisuje się po jednym zestawie na zapis, w buforze.

Gotowy zestaw dziedziczy trzy dane składnika o najwcześniejszym terminie ważności: partię, termin ważności i miejsce.

Ruchy zestawu dostają znacznik zakończenia. Po ostatnim zestawie ekran pokazuje „Zlecenie zakończone!”, a przycisk Zakończ w trakcie składania zestawu daje „Dokończ pozycję!”. Ruchy rozchodu i przychodu składania pozostają w buforze.

Rozpakowanie zestawu zwraca składniki na ich lokalizacje domyślne

Rozpakowanie zaczyna się od trzech skanów: adresu, numeru palety i kodu EAN zestawu. Terminal odmawia w pięciu sytuacjach.

Zapis rozpakowania tworzy rozchód zestawu i przychód składników według receptury: ilość składnika razy liczba zestawów. Składniki wracają na lokalizacje domyślne i są od razu zatwierdzone. Jeśli na lokalizacji domyślnej stoi już paleta tego składnika, towar jest dokładany na nią.

Rozpakowanie odmawia też w dwóch przypadkach: gdy składnik nie ma adresu domyślnego („Brak adresu domyślnego asortymentu basic!”) i gdy zestaw nie ma receptury („Brak informacji o produktach składowych!”). Receptura jest więc potrzebna dwa razy, przy zakładaniu zlecenia i przy rozpakowaniu, a bez niej zestawu nie da się rozłożyć z powrotem.

Operator potwierdza składniki po rozpakowaniu

Po zapisie operator potwierdza każdy składnik osobno pięcioma danymi: kodem EAN, ilością, partią, terminem ważności i adresem docelowym. Ilość nie może być większa niż zaplanowana, a przekroczenie daje „Podana ilość nie może przekraczać X!”.

Termin ważności wpisany przez operatora musi mieć poprawny format i mieścić się w oknie plus minus 1095 dni od dziś.

Po ostatnim składniku ekran pokazuje „Dokument zakończony!”, a przycisk Zakończ przed końcem daje „Dokończ dokument!”.

Analizę procesu zaczynamy od czterech pytań. Odpowiedzi ustalają, czy opisany układ pasuje do zestawów w danym magazynie.

• Receptura: kto utrzymuje listę składników zestawu i jak często ona się zmienia.
• Minimum i maksimum: kto ustala progi dla zestawów i kiedy się je koryguje.
• Uruchomienie generatora: kto z menu rejestru zakłada zlecenia i w jakim rytmie.
• Bufor składania: kto zatwierdza ruchy składania, które w opisanej wersji po zapisie zostają w buforze.