Cross-docking: nośnik z opisem zamiast asortymentu i kontrola powtórzonego numeru

W opisywanym wdrożeniu pozycją dokumentu cross-dockingu jest nośnik z opisem i numerem palety, a ilość i rodzaj palety uzupełniają ten zapis. Pierwsza kontrola po opuszczeniu pola numeru sprawdza w bazie saldo tego numeru, a druga przy dodaniu pozycji sprawdza, czy numer nie występuje już w dokumencie. Zatwierdzenie i bufor działają jak w zwykłym dokumencie przyjęcia.

Odróżnia to cross-docking od przyjęcia PZB i PW tym, że numer nośnika jest tu wymagany i kontrolowany, a opis zastępuje artykuł. Czytelnik, który analizuje przyjęcia nośników, znajdzie poniżej pola formularza i obie kontrole z ich komunikatami. Pojęcie crossdockingu w ogólnym ujęciu wyjaśnia strona o crossdockingu w praktyce.

Cross-docking przyjmuje nośnik z opisem, a nie artykuł z kartoteki

Dokument cross-dockingu ma domyślnie rodzaj rejestru PZ i typ CDP, a sekcja nagłówka nosi tytuł „Cross-Docking przyjęcie do magazynu”. Pozycja to nośnik z opisem i składa się z czterech pól: „Opis przyjmowanej pozycji” jest wymagany i ma do 200 znaków, „Rodzaj palety” jest wymagany i pochodzi z listy aktywnych rodzajów nośników, „Nr palety” jest wymagany i ma do 20 znaków, a „Ilość” jest wymagana i musi być liczbą całkowitą. Formularz nie ma pola artykułu ani lokalizacji.

Różnicę względem zwykłego przyjęcia pokazuje tabela. Przyjęcie PZB i PW opisujemy w artykule o dokumencie z lokalizacją przy pozycji.

Nagłówek ma kontrahenta i datę, a lista nie wymaga artykułów

Kontrahent jest wymagany i wybierany z listy aktywnych kontrahentów z oddziału użytkownika; wyszukiwanie obejmuje fragment nazwy lub skrótu. W odróżnieniu od listy w przyjęciu PZB i PW ta lista nie wymaga, żeby kontrahent miał artykuły w kartotece. To spójne z pozycją bez artykułu: dokument nie zna asortymentu, więc nie ma po co go sprawdzać u kontrahenta.

Pole „Z dnia” jest wymagane i przyjmuje datę od 365 dni wstecz do dziś. Nagłówek ma też dwa opcjonalne pola numerów, każde do 20 znaków, oraz uwagi do 200 znaków.

• Kontrahent. Pole wymagane, bez warunku posiadania artykułów w kartotece.
• Numery w nagłówku. Dwa pola opcjonalne, każde do 20 znaków.

Numer nośnika jest wpisywany albo generowany

Numer nośnika wpisuje się ręcznie albo generuje ikoną obok pola. Generator daje kolejny numer z licznika ciągłego. Gdy pole jest już wypełnione, ikona pokazuje komunikat „Numer nośnika został już przypisany”. Operator ma więc dwie drogi do numeru i żadna nie nadpisuje wartości, która już stoi w polu.

• Wpis ręczny. Numer wpisany w polu przez operatora.
• Generator. Kolejny numer z licznika ciągłego, uruchamiany ikoną obok pola.

Numer serii każdej pozycji to natomiast nowy identyfikator z generatora numerów referencyjnych, więc pozycje jednego dokumentu różnią się tym numerem. Tabela pokazuje go w kolumnie „Nr partii”, ale jest to wewnętrzny identyfikator pozycji, a nie numer partii wpisywany przez operatora. Przyjęcie liczone w metrach i ważone, w którym jedna sztuka to jeden nośnik, opisuje strona o jednej sztuce na jednym nośniku.

Dwie kontrole pilnują numeru nośnika

Pierwsza kontrola działa po opuszczeniu pola numeru nośnika. System sprawdza wtedy, czy numer ma w bazie dodatnie saldo: liczą się pozycje przychodowe w buforze i zatwierdzone, pomniejszone o zatwierdzone rozchody, a saldo liczy się osobno dla każdej kombinacji kodu palety i lokalizacji. Jeśli saldo jest dodatnie, system czyści pole i pokazuje komunikat „Paleta na stanie magazynu!”.

„Paleta na stanie magazynu!” - komunikat po opuszczeniu pola numeru nośnika, gdy numer ma dodatnie saldo; pole zostaje wyczyszczone.

Druga kontrola działa przy dodaniu pozycji. System sprawdza, czy ten numer nośnika nie występuje już w tym samym dokumencie, poza pozycjami usuniętymi. Powtórka daje komunikat „Powtórzony numer nośnika!”, a pozycja nie jest zapisywana. Obie kontrole mają więc inny moment i inne kryterium: pierwsza patrzy na stan w bazie, druga na zawartość bieżącego dokumentu.

Zapis pozycji nie niesie artykułu ani lokalizacji składowania

Zapis pozycji wstawia wartość zerową w miejscu artykułu i lokalizację specjalną, z której odczytuje adres. Opis trafia do uwag pozycji. Tabela pozycji ma pięć kolumn („Lp”, „Opis pozycji”, „Ilość”, „Nr partii”, „Nr palety”), a kolumn indeksu i nazwy artykułu nie ma. Podsumowanie ma pola ilościowe dla sztuk i palet, ale nie liczy wag, inaczej niż w przyjęciu PZB i PW.

• Zapisuje. Cztery pola pozycji (opis, rodzaj palety, numer nośnika, ilość).
• Nie zapisuje. Artykułu ani lokalizacji składowania.

Dokument cross-dockingu nie pozwala więc odpowiedzieć na pytanie, jaki artykuł leży na nośniku, bo takiej informacji nie zapisuje. Odpowiada tylko na pytania, jaki nośnik przyjęto i w jakiej ilości. Wartości zapisywane w polach palety i partii w innych dokumentach opisuje artykuł o magazynie bez numerów palet i partii, a składowanie części z kilku stanów artykuł o palecie MIX.

Zatwierdzenie i bufor działają jak w zwykłym dokumencie przyjęcia

Przycisk „Zapisz” pyta „Czy na pewno chcesz zatwierdzić dokument przyjęcia ?” i zatwierdza dokument z numerem z licznika miesięcznego. Przycisk „Bufor” zapisuje dokument bez pytania. Numer z licznika nadawany jest tylko przy zatwierdzeniu, a w buforze w polu numeru dokumentu zostaje numer referencyjny. Przy zerze pozycji oba przyciski pokazują „Brak pozycji dokumentu”.

• Zapisz. Zatwierdza dokument po pytaniu i nadaje numer z licznika.
• Bufor. Zapisuje dokument bez pytania, z numerem referencyjnym.

Usunięcie pozycji oznacza wiersz jako usunięty, co dotyczy pozycji w buforze, a przycisk „Usuń” anuluje cały dokument po pytaniu „Czy na pewno chcesz usunąć zapis?”. Edytować można tylko dokument w buforze. Gdy zapytanie edycji nie zwróci dokładnie jednego wiersza, na przykład dla dokumentu zatwierdzonego, formularz pokazuje komunikat „Dokument zatwierdzony nie podlega edycji”. Przyjęcie ze zlecenia na terminalu, w którym dokument zatwierdza się po ostatniej linii, opisuje artykuł o przyjęciu produkcyjnym na kolektorze.

Przykład (dane wymyślone): Operator A zakłada dokument cross-docking dla Dostawcy Testowego z dzisiejszą datą, wpisuje opis „Nośnik A” i klika ikonę generatora. Pole numeru wypełnia się numerem 26-4001. Dalszy ciąg przykładu pokazuje lista numerowana.

1. Operator A wybiera rodzaj palety z listy i wpisuje ilość 24, po czym dodaje pozycję.
2. Dla kolejnego nośnika próbuje wpisać ten sam numer, a system odrzuca go jednym z dwóch komunikatów, zależnie od tego, która kontrola zadziała.
3. Po wpisaniu innego numeru dodaje pozycję.
4. Na końcu zatwierdza dokument przyciskiem „Zapisz”.

Pytania do analizy

Przed wdrożeniem podobnego rozwiązania zadajemy cztery pytania. To pytania do czytelnika, a nie fakty o opisywanym wdrożeniu.

1. Kiedy operator wybierze generator numeru zamiast wpisywać numer ręcznie?
2. Jak opis pozycji ma być formułowany, skoro dokument nie zna artykułu na nośniku?
3. Która z dwóch kontroli numeru zadziała jako pierwsza przy powtórce w tym samym dokumencie?
4. Czy kolumna „Nr partii”, pokazująca wewnętrzny identyfikator, jest czytelna dla magazyniera?